piątek, 13 kwietnia 2018

Joanna Kmieć "Tajemnica trzynastego piętra"

Wiecie jaki mamy dziś dzień? Piątek trzynastego! Niby pechowy, choć u mnie to chyba niezupełnie. Więcej przykrości wprowadza w moje życie regularny, cotygodniowy poniedziałek, niż ten dziwny dzień kiedy podobno czarne koty przechodzą przez ulicę częściej, a lustra zbijają się na potęgę niosąc z sobą kolejne i kolejne lata nieszczęścia. W tym miejscu muszę Wam powiedzieć też, że znam ludzi, którzy uważają, że w metaforyczny piątek trzynastego przytrafiają im się zawsze żeby nadzwyczajnie szczęśliwe. Znalezione na ulicy pieniądze, wygrana biletu do kina, kwiatek od nieznajomego na ulicy, czaicie? Takie rzeczy. Tak więc liczba "13" dla niektórych będzie urzeczywistnieniem zła, dla innych szczęśliwym numerkiem, niemniej jednak jest w niej coś niebanalnego, co odkryli również Oli i Tośka.

Tak, możecie już pytać kim jest ta dwójka. Otóż Oliwier i Antonina, to bohaterowie książki Joanny Kmieć, którą wczoraj połknęłam w sposób prędki i przyjemnie niezobowiązujący. Ich przygoda rozpoczyna się dnia kiedy od deszczowego lata w Polsce ratuje ich podróż biznesowa mam do Szwecji. Szwecji, w której wbrew wszystkim oczekiwaniom jest słonecznie i przyjemnie ciepło. Oli jest bardzo podekscytowany nowym miejscem, biznesowym hotelem i atrakcjami, które czekają ich podczas tegorocznych wakacji. Jedyny szkopuł tkwi w wilgoci. Otóż pojawia się ona niespodziewanie, w miejscach, gdzie jej widok zupełnie pozbawiony jest logiki. Takimi jak winda, czy pluszowa maskotka. Podczas jednej z hotelowych wycieczek kuzynostwa mokra zagadka zostaje wytłumaczona. Dzieciaki dostają się na 13 piętro, które z powodu przesądów, którymi kierują się niektórzy właściciele noclegowni i ich goście, w większości hoteli jest po prostu wyłączone z użytku. Gdy winda się zacina, a pulpit ukazuje wcześniej nieobecny guzik z cyferkami jeden i trzy Oliwier już wie, że to nie może być przypadek. Wakacjowicze lądują w miejscu dziwnym, gdzie woda po kostki pokrywa cały korytarz, a drzwi do pokoi są zamknięte. Niedługo jednak okazuje się, że miejsce to zamieszkuje rodzina przesympatycznych trolli, które opowiadają dzieciom jak trafiły do tego niezwykle zwykłego miejsca, a z każdym słowem smutnej historii poziom wody wokół nich się podnosi. Nasi cudowni bohaterowie niewiele myśląc postanawiają pomóc nowo poznanym przyjaciołom i w jednej chwili zabierają się do pracy. Szkoda tylko, że nikt z dorosłych nie zdaje im się wierzyć. Trudno, muszą poradzić sobie sami!

Koniec z przybliżeniem fabuły, ale nie zapominajmy o tym, co tygryski, a w tym przypadku ja, lubią najbardziej, czyli sferze wizualnej książki. Te ilustracje! Minimalistyczne cudeńka, które we wspaniały, nienachalny sposób umilają lekturę. Podoba mi się ich kreska i forma zanikania kształtów. Zdradzę Wam też pewnego rodzaju sekret. Gotowi? Z doświadczenia, które dało mi przebywanie z dzieciakami mojego rodzeństwa i kuzynostwa wiem, że dzieci, które zaczynają czytać "prawdziwe książki", czyli chwytają za te nieco grubsze, które na stronie mają więcej niż dwa zdania cenią sobie ilość przeczytanych stron. Rozumiecie myk? Na początku przygody z książkami już nie dla maluchów dobrze jest zadbać też o to, by trochę ilustracji się pojawiło właśnie po to, by nasz mały czytelnik mógł się pochwalić, że przeczytał już 122 strony (sic!). Tak niewiele, a taka radocha! Gwarantuję!

Podsumowując: książkę serdecznie polecam wszystkim maluchom, które kochają przygody, niesamowite stwory i tajemnicze zagadki. Historia jest niebanalna, pełna humoru i takiego prawdziwego człowieczeństwa (nawet w stworach, które nazwałabym raczej "człekopodobnymi"). Ja sięgam po kolejną książkę, a Was pozostawiam z klasycznym pozdrowieniem: serwus, Ludu Książki!


 

Za książkę i możliwość jej zrecenzowania bardzo dziękuję Redakcji Wydawnictwa Akapit Press :) 

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza